این را دیروز که نه ! پریروز نوشته بودم اما الان بخوانید

ما هر چقدر هم که بد ، خوب و متوسط بنویسیم بالاخره جزء یک طبقه از نسل  موسوم به سوم این مملکت محسوب میشویم که سالها که بگذرد تازه قدرت این دار و دسته ی اینترنتی فهمیده میشود . اینجا باید همه چیز مکتوب باشد . اشکها ، لبخند ها ، عشق ها و اعتراضها  ، ناسزاها ، تشویق ها . خاصیت مکتوب بودن هم این است که هم ماندگار است هم محکم . این محکم بودن هم معنای جسارت را میدهد هم خودش جسارت میدهد . این وبلاگها هیچ چیز نداشته باشد شناسنامه تاریخی و مکتوب  یک قشر متفاوت در میان نسل متفاوت بعد از انقلاب  سیاسی در ایران است . ما یک جامعه واقعی هستیم . پزشک داریم ؛ سیاستمدار داریم ، خبرنگار داریم ، داستان نویس داریم ، وکیل داریم ، فیزیکدان داریم و هنرمند و نقاش و فیلسوف و هر چه بگویی . ولی گمانم هنوز برای بعضی که دنبال نشان دادن راه خروج به بقیه باشند جایی نداریم . این ها بیخ ریشمان است و صاحب اول و آخرش خودمانیم و بس . کسی افت نمیکند فقط ارزش حرفهایش به صورت تصاعدی بالا میرود .

 

لینک
۱۳۸٧/۳/۱٩ - میم . دانش